تخلص در میان اهل ادب به دو معنی معمول است:
1.نام و شهرت شعری شاعر که مانند نامهای خانوادگی است، مانند: سنایی، سعدی، حاف1جامی.
2.تخلص در قصیده که این تخلص به معنی گریز زدن و منتقل شدن از پیش درامد است به اصل و هدف قصیده.
این گریز زدن به وسیلهی بیتی که آن را « بیت تخلص » مینامند صورت میگیرد؛ حال اگر شاعر این بیت را به زیبایی و گیرایی و مناسبت سروده باشد به کار او « حسن تخلص » میگویند.